ഇന്ന് വ്യാഴമാണ്. ഒട്ടുമിക്കക പ്രവാസികള്ക്കും സന്തോഷകരമായ ദിവസം. അതിലൊരാളാണ് ഞാനും. ഇന്ന് രാത്രി ഞാന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചത് ഒരു ഹൈദരാബാദ് ഫാസ്റ്റ്ഫുഡ് ഹോട്ടലില് നിന്നായിരുന്നു. രാത്രി ഉറങ്ങാന് കിടന്നപ്പോള് ധാരാളം വെള്ളവും കുടിച്ചു, പ്രാര്ഥിച്ചു, ഒരുപാട് സമയം ഞാന് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് എനിക്ക് ചെന്നെത്താന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഉറക്കം വരാത്തതിന്റെ കാരണം കിടന്നാലോചിച്ചപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത് എന്റെ മനസ്സിലുടക്കി കിടക്കുന്ന ആ വ്യക്തിയുടെ സംഭാഷണങ്ങള്. ഇന്ന് ഞാന് അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ട ആ വ്യക്തിയും അയാളുടെ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളെ കുറിച്ചും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വാക്കുകളിലും ചെന്നെത്തിയത്.
അയാള്ക്ക് ഏതാണ്ട് നാല്പ്പതു വയസ്സ് പ്രായം കാണും. അയാള്ക്ക് നാലു ദിവസം മുന്നേ സ്ട്രോക്ക് ഉണ്ടായി. ഇപ്പോഴയാള് angiography ചെയ്തു ഗുളികകള്ക്ക് അടിമപെട്ട അവസ്ഥയാണ്. ഇവിടുത്തെ ഫാസ്റ്റ്ഫുഡ്, യാതൊരു വ്യായാമവും ഇല്ലാത്ത പ്രവാസ ജീവിതരീതിയും ഏതൊരു പ്രവസിയെയും ആ അവസ്ഥയില് എത്തിക്കും. മരണം എന്ന സത്യത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടു എന്ന് അയാള് പറഞ്ഞപ്പോള് എന്റെ മനസ്സ് തളര്ന്നു പോയി. അഞ്ചാമത്തെ നിലയില് താമസിക്കുന്ന അയാള്ക്ക് വേദന അനുഭവപെട്ടപ്പോള് തന്റെ ഭാര്യ അടുത്തില്ലായിരുന്നെങ്കില് തന്റെ കഥകഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു അത് കേട്ടപ്പോള് എന്റെ ചിന്താ മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അയാള്ക്ക് അയാളുടെ ഭാര്യ താങ്ങുംതണലുമായി കൂടെയുണ്ട്. ഒറ്റയ്ക്ക് പ്രവാസ ജീവിതം അനുഭവിക്കുന്നവര്ക്കോ ??? അവര്ക്ക് ആരാ ഉള്ളത്?
ഉത്തരം കിട്ടാത്ത പലപലചോദ്യവും എന്റെ യുള്ളിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. അയാളുടെ അടുത്ത് നിന്നും വന്നിട്ടും അയാളുടെ വാക്കുകള് എന്റെ മനസ്സിനെ മുറിപ്പെടുത്തിയതായി തോന്നി. എന്നിട്ടും ഇന്ന് രാത്രി ഞാന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചത് ഒരു ഫാസ്റ്റ് ഡ് ഹോട്ടലില് നിന്നും തന്നെ. ഇപ്പോള് എനിക്ക് തോന്നുന്നു ഉറക്കം എന്ന ഏകാന്തതയിലേക്ക് എനിക്ക് ചെന്നെത്താതിരിക്കാന് കാരണം അതായിരുന്നു എന്ന്.
നാം മനുഷ്യരാണോ ?
അതെ! അധപധിച്ച മനുഷ്യരു! ദൈവം എന്ന മഹാസത്യം പലരിലൂടെയും പല വിധത്തിലും ഓരോ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളായി നമ്മുടെ മുന്നില് കാണിച്ചു തരുമ്പോള് നാം അത് കാണുന്നില്ല. അല്ലെങ്കില് കണ്ടുവെന്ന് നടിക്കുന്നില്ല.
ഹേയ് മനുഷ്യാ! നീ മനസ്സിലാക്കുക,. നാളെ നിന്നെയും തേടി വരും, മരണം എന്ന ആ മഹാസത്യം!
